Oktober 2022 - Een brief naar het verleden

 Lieve jongere ik,

Ik weet dat je je alleen voelt. Je kijkt soms in de spiegel en vraagt je af waarom je niet al hebt opgegeven, dit leven. Zand glijdt door je vingers en je bedenkt je waarom het leven niet zo vluchtig kan zijn. Je verlangt ernaar om omarmd te worden, je geliefd te voelen, gezien te worden. Maar je bent ervan overtuigd dat je het niet waard bent. Zwijgen is je pantser en je waant je onzichtbaar. Je verliest je soms in schrijven, hopend dat niemand je boek opent. 

Er staat je nog zoveel te wachten, zoveel te leren en zoveel te zien. Je zult weer voelen, echt gaan leven. Je zal nog vaker moeten vechten, maar je bent sterk. Je zal een antwoord krijgen op een belangrijke vraag waar je nu nog over zwijgt en niet durft te stellen. Je pantser zal gebroken worden en je gaat leren dat dat oké is. Je gaat omarmd worden, gezien worden en je geliefd voelen. Je gaat meemaken dat anderen niet alleen bestaan om je in de steek te laten. Je gaat zelf nieuw leven creëeren, holy shitballs. Hij is de zomer en alles waarvoor je 's ochtends je bed uit wil komen. Je zal eindelijk opbloeien uit de schaduwen van wat je is overkomen. Dat boek waarvan je hoopte dat niemand het ooit zou openen, die zal je zelf gaan openen voor anderen. 

Ik houd van je kracht, je moed en je talent. Je bent dapper en geeft nooit op. Zelfs als iemand je vleugels knipt, je stem afneemt. Je zult vliegen en schreeuwen. 

En de berg die jij denkt niet te kunnen beklimmen? Het uitzicht is fantastisch, je gaat het zien. Ik sta er soms en dan zou ik zo graag je hand willen vasthouden en je laten zien dat je dit waard bent.