Juli 2021

 

Ik ben vast geadopteerd.
Jij bent er vast een van de melkboer.
Weet je zeker dat je vader wel je vader is.
Jullie lijken echt niet op elkaar he. 

Er zijn zelden momenten geweest in mijn bewuste leven dat ik niet in een soort identiteitscrisis verkeerde. Ik hou zielsveel van mijn broer en zusje maar er is geen ontkennen aan dat ik heel ons leven al compleet anders was, een ieder die ons kent kan dat erkennen. Niet beter, niet slechter maar gewoon anders. We zijn niet uit hetzelfde hout gesneden en begrijpen elkaar soms of eigenlijk vaak helemaal niet. Het gaat verder dan niet dezelfde kleur ogen, haarkleur of interesses. Onze verschillende kijk op het leven of de dingen die we meemaken, de paden die we bewandelen zorgen er voor dat we elkaar soms kwijt raken in dit leven en toch vinden we elkaar weer terug. Het is ook niet te missen dat ik niet dezelfde trouwe bruine ogen heb als papa of zijn zwarte haar. Het is een onderbuikgevoel wat aan mij knaagde maar ook soms jarenlang naar de achtergrond ebte. 

Toen was daar ineens begin dit jaar een antwoord waar ik onbewust al zo lang naar zocht? Ik ben van een donor, een zaaddonor. Mijn vader is namelijk diegene die mij leerde fietsen, mij troostte of de gemene buurjongens achterna zat als ze mij weer eens hadden gepest. De man van wie ik heb "geleerd" koppig en eigenwijs te zijn. Maar ook de man met wie ik dezelfde liefde voor een lekker vissie deel. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan hoe trots je op mij was toen ik in de volle spotlights als onzekere puber een van mijn gedichten voordroeg op een podium. En ik vind het nu weer net zo spannend. Hopelijk ben je nu net zo trots op mij. 

We delen misschien geen bloed maar wel een leven vol herinneringen en mijlpalen. Pap ik hou van je. 

1 nieuwe match in Zwolse donor-affaire: totaal nu op 35 kinderen

En dan heb ik er ook ineens meer dan 30 halfbroers en zussen bij. 30?! Ja echt! (Ik kan het zelf soms ook nog niet geloven) En zie ik dezelfde neus of dezelfde ogen, dezelfde karaktereigenschappen. Ik heb een stukje van mijzelf gevonden terwijl ik alles mag houden wat ik al had. Een puzzelstukje wat eindelijk op zijn plek valt. Ik heb verdriet gevoeld en opluchting. Ik ben hier en ik heb hier altijd mogen zijn.